باز هم التزام ((چشم))...

چو چشمت هرگزم چشمی به چشمم در نمی‌آید               به چشمانت که چشمم را به جز چشمت نمی‌باید

چو چشمت چشم آن دارد که ریزد خون چشم من             اگر چشمت به چشمانم زند چشمی بیاساید

هر آن چشمی که می‌بیند به غیر چشم او چشمی           چو چشمش چشم تو بیند ز چشمش چشمه بگشاید

به سوی چشم من چشمی، بکن ای نور چشم من               که تا چشمم ز چشمانت به چشمانی بیاساید

به وعده چشم تو گفته: که چشمم را به چشم آرد               به چشمت هم شتابی کن که چشمم چشم می‌باید

چه دانی حال چشم من چو چشمت نیست در چشمم؟         که چشمم در غم چشمت چه خون از چشم پالاید

اگر چشمت به چشم آرد به چشم خویش سلمان را             خوشا چشمی که پیش چشم تو جانا به چشم آید

 

سلمان ساوجی(ابتدای قرن هشتم هجری)

همه دردم همه داغم...

 

همه دردم همه داغم همه عشقم همه سوزم                      همه در هم گذرد هر مه و سال و شب و روزم

وصل و هجرم شده یکسان همه از دولت عشقت             چه بخندم چه بگریم چه بسازم چه بسوزم

گفتنی نیست که گویم ز فراقت به چه حالم              حیف و صد حیف که دور از تو ندانی به چه روزم

دست و پایم طپش دل همه از کار فکنده                       چشم بر جلوهٔ دیدار نیفتاده هنوزم

غصهٔ‌ بی‌غمیم داغ کند ور نه بگویم                             داغ بی‌دردیم از پا فکند ور نه بسوزم

((رضیم))، جملهٔ آفاق فروزان ز چراغم                       همچو مه، چشم بدریوزهٔ خورشید ندوزم

رضی الدین آرتیمانی

گنجینه ی دل...

 

چشم فرو بسته اگر وا کنی                     در تو بود هرچه تمنا کنی

عافیت از غیر نصیب تو نیست               غیر تو ای خسته٬طبیب تو نیست

از تو بود ٬ راحت بیمار تو                    نیست به غیر از تو ٬ پرستار تو

همدم خود شو که حبیب خودی                چاره ی خود کن که طبیب خودی

غیر ٬ که غافل ز دل زار توست             بی خبر از مصلحت کار توست

برحذر از مصلحت اندیش باش               مصلحت اندیش دل خویش باش

چشم بصیرت نگشایی چرا؟                   بی خبر از خویش چرایی ٬چرا؟

صید که درمانده زهرسو شده است           غفلت او ٬دام ره او شده است

تا ره غفلت سپرد پای تو                       دام بود جای تو ٬ای وای تو

........................................             ...............................................

از ره غفلت به گدایی رسی                    ور به خود آیی به خدایی رسی

****************************************************

پیر تهی کیسه ی بی خانه ای                  داشت مکان در دل ویرانه ای

روز به دریوزگی از بخت شوم               شام به ویرانه درون همچو بوم

گنج زری بود در آن خاکدان                  چون پری از دیده ی مردم نهان

پای گدا بر سر آن گنج بود                    لیک ز غفلت به غم و رنج بود

گنج صفت ٬خانه به ویرانه داشت           غافل از آن گنج که در خانه داشت

عاقبت از فاقه و اندوه و رنج                مرد گدا مرد نهان ماند گنج

****************************************************

ای شده نالان ز غم و رنج خویش          چند نداری خبر از گنج خویش

گنج تو باشد ٬ دل آگاه تو                    گوهر تو ٬ اشک سحرگاه تو

مایه ی امید مدان غیر را                    کعبه ی حاجات ٬ مخوان دیر را

غیر ز دلخواه تو آگاه نیست                زان که دلی را به دلی راه نیست

خواهش مرهم ز دل ریش کن             هرچه طلب می کنی از خویش کن

رهی معیری

سالگرد شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی...

 

آن را که غمی چون غم من نیست چه داند		کز شوق توام دیده چه شب می‌گذراند
وقتست اگر از پای درآیم که همه عمر		باری نکشیدم که به هجران تو ماند
سوز دل یعقوب ستمدیده ز من پرس		کاندوه دل سوختگان سوخته داند
دیوانه گرش پند دهی کار نبندد		ور بند نهی سلسله در هم گسلاند
ما بی تو به دل برنزدیم آب صبوری		در آتش سوزنده صبوری که تواند
هر گه که بسوزد جگرم دیده بگرید		وین گریه نه آبیست که آتش بنشاند
سلطان خیالت شبی آرام نگیرد		تا بر سر صبر من مسکین ندواند
شیرین ننماید به دهانش شکر وصل		آن را که فلک زهر جدایی نچشاند
گر بار دگر دامن کامی به کف آرم		تا زنده‌ام از چنگ منش کس نرهاند
ترسم که نمانم من از این رنج دریغا		کاندر دل من حسرت روی تو بماند
قاصد رود از پارس به کشتی به خراسان		گر چشم من اندر عقبش سیل براند
فریاد که گر جور فراق تو نویسم		فریاد برآید ز دل هر که بخواند
شرح غم هجران تو هم با تو توان گفت		پیداست که قاصد چه به سمع تو رساند
زنهار که خون می‌چکد از گفته سعدی		هرک این همه نشتر بخورد خون بچکاند