غم...

از غم جدا مشو که غنا می دهد به دل                  اما چه غم غمی که خدا می دهد به دل

گریان فرشته ایست که در سینه های تنگ            از اشک چشم نشو و نما می دهد به دل

تا عهد دوست خواست فراموش دل شدن             غم می رسد به وقت و وفا می دهد به دل

دل پیشواز ناله رود ارغنون نواز                      نازم غمی که ساز و نوا می دهد به دل

این غم غبار یار و خود از ابر این غبار              سر می کشد چو ماه و صلا می دهد به دل

ای اشک شوق آینه ام پاک کن ولی                   زنگ غمم مبر که صفا می دهد به دل

غم صیقل خداست خدا یا ز مامگیر                    این جوهر جلی که جلا می دهد به دل

قانع به استخوانم و از سایه تاجبخش                  با همتی که بال هما می دهد به دل

تسلیم با قضا و قدر باش شهریار                       وز غم جزع مکن که جزا می دهد به دل

شهریار