شوریدگان عشق...

شوریدگان عشق را ای مطرب آهنگ فناست 

                                                         برگ نوا را ساز کن ساز ره مستان نواست

بیخ طرب در چنگ ما اندوه و غم دلتنگ ما 

                                                         لذات دنیا ننگ ما  ما را به بزم دوست جاست

زاهد ز جنت دم زند سلطان ز تاج وتختو ملک 

                                                         ما را نه این زیبد نه آن فوق دو عالم جای ماست

جا در زمین گو تنگ باش ما را که در عرش است دل

                                                          در زیر سر گو سنگ باش ما را چو بر افلاک پاست

بیگانه ای ای مشتری ما را تو ارزان می خری

                                                          کی می شناسد جنس ما الا کسی کو آشناست

گوهر شناسد مشتری کی داندش هر گوهری

                                                          آن را که باشد معرفت داند که این در پر بهاست

پرورده ی عشقیم ما داریم در دل عیش ها

                                                         ما را ز معشوق از در جان و دل پیغام هاست

گو غیر ما با جنگ باش از عاشقی در ننگ باش

                                                         آن یار با ما آشتی زین عشق ما را فخرهاست

هر درد در عالم بود این ((فیض)) می دارد دوا

                                                        هم درد من از عشق خواست هم عشق دردم را دواست

فیض کاشانی

خورشید به خون فتاده در خاک...

 

ای تشنه عشق روی دلبند در جاری مهر، شستشو کن زان پا که در این سفر درآیی رو جانب قبله وفا کن بنگر به نگاه دیده پاک افتاده وفا به خاک گلگون عباس علی ابوفضایل ای سرو بلند باغ ایمان دستی که ز خویش وا نهادی آن شاخ درخت با وفایی ست ای خوبترین به گاه سختی رفتی که به تشنگان دهی آب آبی ز فرات تا لب آورد آن آب ز کف غمین فرو ریخت برخاست ز بار غم خمیده بر اسب نشست و بود بیتاب ناگاه یکی دو روبه خرد آن آتش حق خمیده بر آب دستان خدا ز تن جدا شد بگرفت به ناگزیر چون جان جان در بدنش نبود و می تاخت از خون تن او به گل نشسته دلشاد که گر ز دست شد دست چون عمر گل این نشاط کوتاه این لحظه چه گویم او چه ها کرد ای مرگ! کنون مرا به بر گیر می گفت و بر آب و خون نگاهش خونابه و آب بر می آمیخت چون سوی زمین خمید آن ماه تنها نه فتاد بو فضایل هم برج زمانه بی قمر شد حق ساقی خویش را فرا خواند در حسرت آن کفی که برداشت کف بر لب رود و در تکاپوست هر موج به یاد آن کف و چنگ چون مه شب چارده بر آید ای بحر بهل خیلا باطل گیرم دو سه گام بر تو آیی

برخیز و به عاشقان بپیوند وانگاه ز خون خود وضو کن گر «دست دهی» سبکتر آیی با دل سفری به کربلا کن خورشید به خون تپیده در خاک قرآن به زمین فتاده در خون در خانه عشق کرده منزل وی قمری شاخسار احسان جانی که به راه دوست دادی وین میوه باغ کبریایی ست ای شهره به شرم و شوربختی خود گشتی از آب عشق سیراب آه از دل آتشین بر آورد وز آب دو دیده باری آمیخت جان بر لبش از عطش رسیده دل در گرو رساندن آب دیدند که شیر آب می برد وز دغدغه و تلاش بیتاب وآن قامت حیدری دوتا شد آن مشک ز دوش خود به دندان باز خم هزار نیزه می ساخت صد خار بر آن ز تیر بسته آبیش برای کودکان هست تیر آمد و مشک بردرید آه! تنها نگهی به خیمه ها کرد از دست شدم کنون ز سرگیر وز سینه تفته بر لب  آهش وز مشک و بدن به خاک می ریخت عرش و ملکوت بود همراه شدکفه کاینات مایل هم خصلت عشق بی پدر شد بر کام زمانه تشنگی ماند از آب و فرو فکند و بگذاشت هر آب رونده در پی اوست کوبد سر خویش را به هر سنگ دریا به گمان فراتر آید این ماه کجا و بوفضایل  کو حدّ حریم کبریایی؟!

موسوی گرمارودی