چون به شاه کربلا شد کار تنگ...

سلام

امروز یه مرثیه از ((عمان سامانی)) می خوام بذارم.

این مرثیه بسیار طولانیه برای همین هم من قسمت هایی از این مرثیه رو انتخاب کردم به نحوی که حالت داستانی این مرثیه بهم نخوره.

امیدوارم که از خوندش لذت ببرین.

 

دیگرم شوری به آب و گل رسید                      وقت میدان داری این دل رسید

روی در میدان این دفتر کنم                            شرح میدان رفتن شه سر کنم

باز گویم آن شه دنیا و دین                              سرور و سر حلقه ی اهل یقین

چونکه خود را یکه و تنها بدید                        خویشتن را دور از آن تن ها بدید

قد برای رفتن از جا راست کرد                       هر تدارک خاطرش می خواست کرد

خواهرش بر سینه و بر سر زنان                     رفت تا گیرد برادر را عنان

سیل اشکش بسته بر شه راه را                        دود آهش کرده حیران شاه را

در قفای شاه رفتی هر زمان                           بانگ مهلا مهلاً اش بر آسمان

کای سوار سر گران کم کن شتاب                   جان من لختی سبکتر زن رکاب

تا ببوسم آن رخ دلجوی تو                            تا ببویم آن شکنج موی تو

پس ز جان بر خواهر استقبال کرد                  تا رخش بوسد الف را دال کرد

همچو جان خود در آغوشش کشید                   این سخن آهسته بر گوشش کشید

کای عنان گیر من آیا زینبی؟                         یا که آه دردمندان در شبی؟

پیش پای شوق زنجیری مکن                        راه عشق است این عنان گیری مکن

با تو هستم جان خواهر همسفر                      تو به پا این راه کوبی من به سر

خانه سوزان را تو صاحب خانه باش               با زنان در همرهی مردانه باش

جان خواهر در غمم زاری مکن                      با صدا بهرم عزاداری مکن

معجر از سر پرده از رخ وا مکن                    آفتاب و ماه را رسوا مکن

با زبان زینبی شاه آنچه گفت                          با حسینی گوش زینب می شنفت

با حسینی لب هر آنچ او گفت راز                    شه به گوش زینبی بشنید باز

گوش عشق آری زبان خواهد ز عشق               فهم عشق آری بیان خواهد ز عشق

با زبان دیگر این آواز نیست                          گوش دیگر محرم این راز نیست

از تجلی های آن سرو سهی                           خواست تا زینب کند قالب تهی

سایه سان بر پای آن پاک اوفتاد                      صیحه زن غش کرد و بر خاک اوفتاد

از رکاب ای شهسوار حق پرست                    پای خالی کن که زینب شد ز دست

 شد پیاده بر زمین زانو نهاد                          بر سر زانو سر بانو نهاد

پس در آغوشش نشانید و نشست                     دست بر دل زد دل آوردش به دست

گفتگو کردند با هم متصل                             این به آن و آن به این از راه دل

خواهرش را بر سر زانو نشاند                       پس گلاب از اشک بر رویش فشاند

گفت ای خواهر چو بر گشتی ز راه                 هست بیماری مرا در خیمه گاه

 پرسشی کن حال بیمار مرا                           جستجویی کن گرفتار مرا

 زآستین اشکش ز رخسار پاک کن                  دور از آن رخساره گرد و خاک کن

پس وداع خواهر غم دیده کرد                         شد روان و خون روان از دیده کرد

در رثای حضرت علی اکبر (ع)...

 

یم فاطمی، دُر سرمدی،گل احمدی، مه هاشمی

                                              ز سرادقات محمدی طلعت ظهور جلالتی

به سما قمر، به نبی ثمر،بفاطمه دُر، بعلی گهر

                                             به حسن جگر، به حسین پسر، چه نجابتی چه اصالتی

به ملک مطاع ، به خدا مطیع ، به مرض شفا ،به جزا شفیع

                                             چه مقام بندگیش منیع ، به چه بندگی اطاعتی

خم زلف او چه شکن شکن به مثال نقره ی خام تن

                                             سپری به کتف و کفن به تن به چه قامتی و قیامتی

ز جلو نظر سوی قبله گه ، زقفا نظر سوی خیمه گه

                                            که نموده شد به قدش نگه به چه حسرتی و چه حالتی

ز قفا دو زن شده نوحه گر، یکی عمه گشت و یکی پسر

                                           که نما به جانب ما نظر به اشارتی و نظارتی

  ناصرالدین شاه

تو آن حسین غریبی که روز عاشورا...

سلام

فرا رسیدن ماه محرم رو به همه دوستان تسلیت می گم.

بمناسبت همین ماه من هم قصد دارم که  از اشعار مراثی استفاده کنم . امیدوارم که دوستان از این اشعار استفاده ببرند و ما رو هم از دعای خیرشون بی نصیب نسازن

التماس دعا

 

عشق بازی کار هر شیاد نیست عاشقی را قابلیت لازم است عشق از معشوق اول سر زند تا به حدی که برد هستی از او شاهد این مدعی خواهی اگر روز عاشورا در آن میدان عشق بارالها این سرم این پیکرم این سکینه این رقیه این رباب این من و این ساربان این شهر دون این من و این ذکر یارب یاربم پس خطاب آمد ز حق : ای شاه عشق گر تو بر من عاشقی ای محترم غم مخور چون من خریدار توام هرچه بودت داده ای در راه ما خود بیا که می کشم من ناز تو لیک خود تنها نیا در بزم یار خوش بود در بزم یاران بلبلی خود تو بلبل گل علی اصغرت

این شکار دام هر صیاد نیست طالب حق را حقیقت لازم است تا به عاشق جلوه ی دیگر زند سر زند صد شورش و مستی از او بر حسین و حالت او کن نظر کرد رو را جانب سلطان عشق این علمدار رشید این اکبرم این عروس دست و پا خون در خضاب این تن عریان میان خاک و خون این من و این ناله های زینبم ای حسین ای یکه تاز راه عشق پرده بر کش من به تو عاشق ترم مشتری بر جنس بازار تو ام مرحبا صد مرحبا خود هم بیا عرش و فرشم جمله پا انداز تو خود بیا و اصغرت را هم بیار خاصه در منقار او برگ گلی زودتر بشتاب سوی داورت

ناصرالدین شاه

غوغای عشقبازان...

سلام

بخاطر این وقفه ی طولانی که برای گذاشتن این پست پیش آمد از همه عذر خواهی می کنم

می دونم همه تون چشم انتظار بودین  که ببینین پس از این وقفه چه شعری می ذارم.

بازم توی این پست یه شعر به همراه لینک دانلودش رو قرار می دم.

به احتمال زیاد  آلبوم غوغای عشقبازان استاد شجریان رو گوش کردین.

خب اینم شعر همین آواز غوغای عشقبازان هست.

امیدوارم خوشتون بیاد

 

غوغای عشقبازان

ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی                        دودم به سر برآمد زین آتش نهانی

شیراز در نبسته ست از کاروان ولیکن                     ما را نمی گشایند از قید مهربانی

اشتر که اختیارش در دست خود نباشد                      می بایدش کشیدن باری به ناتوانی

خون هزار وامق خوردی به دلفریبی                        دست از هزار عذرا بردی به دلستانی

صورت نگار چینی بی خویشتن بماند                       گر صورتت ببیند سر تا به سر معانی

ای بر در سرایت غوغای عشقبازان                         همچون بر آب شیرین آشوب کاروانی

تو فارغی و عشقت بازیچه می نماید                         تا خرمنت نسوزد تشویش ما ندانی

می گفتمت که جانی دیگر دریغم آید                          گر جوهری به از جان ممکن بود تو آنی

سروی چو در سماعی بدری چو در حدیثی                صبحی چو در کناری شمعی چو در میانی

اول چنین نبودی باری حقیقتی شد                           دی حظ نفس بودی امروز قوت جانی

شهر آن توست و شاهی فرمای هرچه خواهی            گر بی عمل ببخشی ور بی گنه برانی

روی امید سعدی بر خاک آستان است                      بعد از تو کس ندارد یا غایۀ الامانی

سعدی