شعر یعنی:

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست

این سبزه که امروز تماشاگه ماست

بی باده ی ارغوان نمی باید زیست

تا سبزه ی خاک ما تماشاگه کیست

ای چرخ فلک خرابی از کینه ی تست

ای خاک اگر سینه ی تو بشکافند

بیدادگری شیوه دیرینه ی تست

بس گوهر قیمتی که در سینه ی تست

ای دل چو زمانه می کند غمناکت

بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند

ناگه برود ز تن روان پاکت

زان پیش که سبزه بر دمد از خاکت

چون نیست حقیقت و یقین اندر دست

هان تا ننهیم جام می از کف دست

نتوان به امید شک همه عمر نشست

در بی خبری مرد چه هشیار و چه مست

چون نیست ز هر چه هست جز باد بدست

انگار که هرچه هست در عالم نیست

پندار که هرچه نیست در عالم هست

نیکی و بدی که در نهاد بشر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل

شادی و غمی که در قضا و قدر است

چرخ از تو هزار بار بیچاره تر است