شعر یعنی:

وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید           

وقتی زمین ناز تو را در آسمان ها می کشید

من عاشق چشمت شدم ،نه عقل بود و نه دلی

یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود

وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد

من بودم و چشمان تو نه آتشی و نه گلی

وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید

وقتی عطش طعم تو را با اشک هایم می چشید

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

آدم زمینی تر شد و عالم به آدم سجده کرد

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی

تو نه مثل آفتابی که حضور و غیبت افتد

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن

نظری به دوستان کن که هزار بار از آن به

دل دردمند ما را که اسیر توست یارا

نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هیجا

برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را

دل هوشمند باید که به دلبری سپاری

چو زمام بخت و دولت نه به دست جهد باشد

گله از فراق یاران و جفای روزگاران

که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

دگران روند و آیند و تو همچنان که هستی

تو چو روی باز کردی درِ ماجرا ببستی

که تحیّتی نویسی و هدیّتی فرستی

به وصال مرهمی نه چو به انتظار خستی

تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی

تو و زهد و پارسایی ، من و عاشقی و مستی

که چو قبله ایت باشد به از آن که خود پرستی

چه کنند اگر زبونی نکنند و زیر دستی

نه طریق توست سعدی کمِ خویش گیر و رستی